Update februari: de eerste tasjes zijn bezorgd

Even een update over de troosttasjes, want de eerste tasjes zijn inmiddels bezorgd! Het vullen van de tasjes ging verrassend gemakkelijk. De tasjes van de Textielhub vulden zich bijna als vanzelf met mooie, liefdevolle dingen: boeken en puzzels, bonbons, kaarsen met een kandelaar, noga en nog veel meer. En dan ook nog bonnen voor een beklimming van de Martinitoren, koffiebonnen en theaterbonnen van SPOT. Zoveel mensen die enthousiast meewerkten. Het maakt mijn hart blij.

En toen gingen de eerste troostkoeriers op pad. Naar mensen die wel een steuntje in de rug konden gebruiken. Aangemeld via clubvrijwilligers, de wijkverpleging Noord, via de Spoedhulp en het opbouwwerk.

Ik vond het spannend hoor, maar de eerste twee koeriers kwamen terug met prachtige verhalen. Dat zo’n tas écht iets doet. Dat het het ijs breekt. Dat er daarna ruimte ontstaat. En dat luisteren, echt luisteren, als een boeddha veel oplevert: levensverhalen werden gedeeld en dat gaf zachtheid en verbinding.

Toen ik naderhand vroeg: wat heeft het diegene denk je opgeleverd? hoorde ik woorden als: erkenning, waardering en ruimte om het eigen verhaal te vertellen.

En voor de troostkoeriers zelf? Dat het gewoon heel fijn is om iets goeds te doen!

Afgelopen week was ik bij een bijeenkomst van NIOG, waar vrijwilligersorganisaties en professionals in zorg en welzijn samenkomen. Het eindigde ermee dat ik aan alle aanwezigen iets mocht vertellen over de Club en over de troosttasjes. Dat we op zoek zijn naar mensen die zo’n tasje kunnen gebruiken. En dat sloeg aan.

Ik had kaartjes gemaakt met informatie, en die waren – boem – zo weg.

Dus die pilot van 25 tasjes? Dat komt vast wel goed 😊

En nu de volgende stap: we zijn op zoek naar meer troostkoeriers.

Als troostkoerier ga je naar iemand toe. Je brengt een fijn gevulde tas, afgestemd op die persoon. En eigenlijk hoef je maar één ding te doen: er zijn. Luisteren. Aandachtig zijn.

Je gaat nog een keertje terug. Misschien maak je dan samen een wandeling. Speel je een spelletje. Drink je ergens koffie. Beklim je samen de Martinitoren of ga je naar het theater. Of zit je gewoon samen op de bank.

En ondertussen gebeurt er iets kleins, maar groots:

Iemand voelt zich gezien. Erkend. Gewaardeerd. Een duwtje in de rug!

Ik zie de groep troostkoeriers uiteindelijk een beetje zoals onze soepgroep. Je hoeft echt niet voortdurend op pad. Een paar keer per jaar is al ontzettend waardevol.

Lijkt het je wat? Wil je meer horen over ons project en wat troostkoerier zijn precies inhoudt? Neem dan contact op met Agnes. Je bent heel welkom.

Liefs, Agnes